To jest Tola. Dziś jest nad Bałtykiem. Luna jest z nią. Plaża jest cicha. Niebo też jest ciche.
Na początku Tola myślała, że nic się nie dzieje. Żadnych głosów. Żadnej muzyki. Żadnego pośpiechu. Tylko piasek, wydmy i poranne światło.
Wtedy Tola znieruchomiała. Spojrzała uważniej. Słuchała dłużej. I powoli morze zaczęło odpowiadać.
Usłyszała, jak fale cicho kładą się na piasku... jak trawy na wydmach szepczą do wiatru... jak mewy wołają wysoko...
Zatrzymajcie się na chwilę
Jakie dźwięki słyszycie wokół siebie? Posłuchajcie razem.
jak muszelki obracają się w piasku... jak bursztyn świeci w świetle... i jak łapki Luny idą obok niej. Tap. Tap. Tap.
Tola siedziała bardzo cicho. Plaża nie była pusta. Śpiewała w tylu cichych drobiazgach.
Kiedy nadszedł czas, żeby wrócić do domu, Tola zabrała piosenkę morza ze sobą. Muszelka. Fala. Wiatr. Luna. Zamknij oczy. Posłuchaj uważnie. Bałtyk może wciąż śpiewać.